27.11.10

στέγες

Σήμερα ξύπνησα με ένα τόσο επιτακτικό αίσθημα μελοδραματισμού, που ενώ πήγα στην κουζίνα να ψήσω καφέ, τελικά καθάρισα τέσσερα κιλά κρεμμύδια. Έκλαψε μαζί μου όλη η γειτονιά και εγώ ανέκτησα την πίστη μου στην κοινότητα των ανθρώπων.

7 comments:

Ken Lee said...

όταν κάποιοι τα κάνουν σαλάτα, άλλοι φτιάχνουν το στιφάδο.

un certain plume said...

Σε αυτές τις περιπτώσεις το στιφάδο θα πρέπει να παρασκευάζεται με το κρέας αυτών που τα έκαναν σαλάτα.

Anonymous said...

Eπιτέλους γυρίσατε, μη κλαίτε όμως, κλαίμε εμείς από συγκίνηση για σας...
αν θέλετε λιγάκι drama βέβαια, ας είναι!
;)

un certain plume said...

Το drama το αγαπώ και το σέβομαι.

Dynx said...

Πράγματι όταν οι άλλοι συμπάσχουν τότε πολλοί ανακτούμε την πίστη μας στον συνάνθρωπο... Κρίμα...

Ωραία ανάρτηση, by the way!

un certain plume said...

Ευχαριστώ, αν και τα συγχαρητήρια πρέπει να πάνε στα κρεμμύδια.

maria t. said...

beautiful:)